Torenblog 2
Er is een plek bij mij
waar het stil is.
Geen vergadertafel.
Geen oordelen. Nou ja ..soms
Geen haast.
Maar een torenkamer voor coaching.
Hoog boven het dagelijkse leven.
Boven de agenda’s, verwachtingen en ruis.
Een ruimte met ramen aan alle kanten.
De trap omhoog
De weg naar de torenkamer is geen lift.
Het is een smalle trap.
Soms donker.
Soms stoffig.
Soms vermoeiend.
Elke trede is een keuze:
even niet reageren
niet meteen oplossen
eerst voelen
eerst ademen
Hoe hoger je klimt, hoe stiller het wordt.
Beneden klinkt het lawaai van het plein:
wat moet, wat hoort, wat anderen vinden.
Boven wacht overzicht met coaching.
Het uitzicht
In de torenkamer zie je het landschap van je leven.
Patronen die ik beneden niet zag.
Hoe bepaalde wegen steeds terugkomen.
Waar je energie verlies.
En waar het stroomt.
Vanuit hier voelt niets acuut.
Niet omdat het onbelangrijk is —
maar omdat je afstand hebt.
De ramen
De torenkamer heeft ramen in de windrichtingen.
Eén raam kijkt naar het verleden.
Niet om te blijven hangen,
maar om te begrijpen.
Een ander raam kijkt naar de toekomst.
Niet om te controleren,
maar om richting te voelen.
Het grootste raam kijkt naar binnen.
En dat is het spannendste uitzicht.
Alleen, maar niet eenzaam
De torenkamer is geen plek om je af te zonderen.
Het is een plek om terug te keren naar jezelf.
Beneden speel je rollen:
professional
partner
ouder
vriend
ondernemer
Boven ben je gewoon mens.
Zonder masker.
Zonder applaus.
Zonder oordeel.
En juist daar ontstaat helderheid.
Afdalen
De kunst is niet om in de torenkamer te blijven.
De kunst is om weer naar beneden te gaan. Met keuzes die kloppen.
Wie regelmatig omhoog klimt,
raakt beneden minder verstrikt.
De vraag is niet of die torenkamer bestaat.
De vraag is:
Wanneer klim je weer eens naar boven voor coaching?